Slaap kindje slaap..

Ik weet het. Je hoort het overal om je heen. Kinderen kosten energie en een gebrek aan slaap hoort erbij. Toch had niemand mij hierop kunnen voorbereiden. Ik sliep van nature altijd best lang. Ik had zeker zo’n zeven tot acht uur slaap nodig om voldoende energie te hebben voor het draaien van een productief dagje. 

De eerste week in het ziekenhuis sliep ik nauwelijks, vanwege alle toeters en bellen die daar 24/7 afgaan. Dan heb ik het nog niet over het feit dat iedereen zonder pardon je kamer binnen wandelt. Voor iemand die erg gesteld is op zijn privacy was dit wel even een harde dobber. Ik kon dan ook niet wachten tot ik weer naar mijn eigen vertrouwde huisje mocht gaan. Na een week was het dan eindelijk zover. Met zijn viertjes naar huis waar we nog recht hadden op twee dagen extra kraamzorg. 

Echter, nadat onze kraamverzorgster ‘s morgens om half negen mijn slaapkamer iets te vrolijk kwam binnenwandelen, terwijl ik aan mijn kolfapparaat zat vastgeketend en ik geen oog had dicht gedaan, heb ik voor haar eigen veiligheid de laatste kraamdag aan ons voorbij laten gaan. 

Laten we dan nu weer even terug gaan naar dat slapen hè, want dat is toch wel een dingetje. Ik heb mij laten vertellen dat je lichaam zich automatisch aanpast aan het aantal uren slaap dat je hebt. Nou bij mij is dat dus niet helemaal het geval kan ik je vertellen.

Negen van de tien keer loop ik met mijn shirt binnenste buiten en achterste voren als een soort halve dwaas door het huis en dat is niet omdat mijn lichaam zich nou zo goed heeft aangepast. Dan heb ik het nog niet over die keer dat ik ‘s nachts in de tuin stond om half vier, omdat ik dacht dat er mensen stonden te gillen. 

Maar wat doen wij nou eigenlijk om nog een beetje tot rust te komen? Nou goed, dat weten we zelf ook niet, maar we proberen wel het een en ander. Zo slapen we al sinds de geboorte van de kinderen niet meer naast elkaar, erg gezellig zoals je wel begrijpt.

In het begin deden we nog alle voedingen samen, omdat ik nog aan het herstellen was van de keizersnede. Twee kinderen voeden en verplaatsen was nog een beetje teveel van het goede. Toen we elkaar langzaam zagen veranderen in twee zombies, besloten we dat het roer om moest. Jij twee boekingen (ja zo noemen we ze echt) en daarna ik twee. De een slaapt dan boven op zolder om wat welverdiende rust te pakken. 

Gelukkig krijg je voor dat gebrek aan slaap wel heel veel terug. Dat zegt tenslotte altijd iedereen om je heen. Daar is dan ook niets aan gelogen. Poepluiers, spuitluiers, kotsjes, huilbuien, was (heel veel was), wallen, slapeloze nachten en een overload aan liefde! Dat dan weer wel.

Onze zoontjes komen trouwens om de twee à drie uur om eten vragen. Voor een realistischer beeld verander ik vragen in schreeuwen.  Nu is dat overdag niet zo’n issue, maar ‘s nachts word ik er toch minder vrolijk van. De eerste keren liep ik nog vrolijk naar ze toe om met ze te knuffelen en voor ze te zingen (daar wordt trouwens niemand blij van dus dat probeer ik te beperken). Die tijden zijn echter veranderd. 

Zodra ik 1 oog open zie gaan ren ik naar de keuken om die flesjes melk te fatsoeneren. Hoppa forte voeding (voor extra hongerige baby’s, ja dat ook nog) gemixt met een vleugje moedermelk, mengen met water en als een speer weer terug naar de kids. Eenmaal daar aangekomen zit ik altijd met hetzelfde probleem. Te weinig handen en teveel kinderen (haha grapje). Ik bouw een soort fort om ze heen en leg de fles daarop, zodat ze tegelijkertijd kunnen drinken (pedagogisch gezien niet helemaal verantwoord trouwens) Ik leg de flesjes vervolgens aan en ga er naast zitten. ‘Vredig drinken ze dan lief hun flesje op.’  

Ach wat klinkt dat leuk. Het gaat er in het echt alleen net even wat anders aan toe: 

Flesje valt uit bij Josha, flesje erin. Flesje eruit bij Jaxi, flesje erin. Josha moet boeren, Josha optillen. Jaxi spuit zijn luier onder. Josha neerleggen, Jaxi pakken en verschonen. Fles valt uit bij Josha. Fles erin bij Josha. Jaxi luier uit. Jaxi plast tegen de muur. Oja, ik moet ook nog blijven zingen (altijd is Kortjakje ziek x 100) Nieuwe kleertjes Jaxi, luier aan en muur schoonmaken oh nee wacht Josha is aan het huilen.. tot zover het verloop van de fles tot die op is en jawel mensen….ze nog steeds honger hebben?!

Toch hier een paar persoonlijke tips die jou wellicht kunnen helpen:

  1. Inbakeren: wij bakeren de kindjes nu ’s avonds in als twee mummies. Het ziet er een beetje lullig uit, maar ze worden er wel rustiger van.
  2. Structuur: rust, regelmaat en ritme zoiets was het toch? Het helpt in ieder geval wel. Probeer het leven voorspelbaar te maken voor de kids en voor jezelf.
  3. Chocola eten: chocola helpt als je het even niet meer ziet zitten :-).
  4. Hulp ACCEPTEREN: mijn ouders hebben een nachtje de voedingen overgenomen, zodat wij een nachtje konden doorslapen (goddelijk).
  5. Muziek aan: zet je eigen favo muziek aan. Dit zorgt voor een betere sfeer en de kinderen vinden muziek ook fijn. Mocht je van hardcore muziek houden is het wellicht verstandig om een andere muzieksoort te overwegen..

Ach het moederschap is bijzonder, want het maakt niet uit hoe, wanneer en wat. Je doet het allemaal en nog met liefde ook. Soms een lach en soms een traan (best vaak een traan), maar toch is mijn hartje zoveel rijker met hun aan mijn zijde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: