Mijn bevallingsverhaal deel 2

Allereerst wil ik nogmaals benadrukken dat iedere zwangerschap en bevalling uit heel veel factoren bestaan. Geen enkele ervaring is hierin hetzelfde. Elk verhaal is mooi en uniek op zijn eigen manier, ook de onze en daarom wil ik ons verhaal graag met jullie delen. 

Twee lieve verplegers rijden mij richting de OK. Joy krijgt ondertussen de juiste kleding om bij de operatie aanwezig te mogen zijn. Hij wacht in een andere ruimte tot ze mij hebben klaargemaakt voor de operatie. 

Ik word een kille en koude ruimte binnen gereden waar ik vervolgens op het randje van de operatietafel moet gaan zitten. Hier krijg ik een zwaardere ruggenprik toegediend. Ik tril nog steeds als een rietje en wordt overvallen door gevoelens van angst. De verpleegster voor mij probeert mij af te leiden van alles wat er gaande is. Ondertussen voel ik de vloeistof in mijn rug spuiten. Langzaam raakt mijn lichaam verdoofd en word ik op de operatietafel gelegd, naakt met zo’n mooi blauw kapje op mijn hoofd, charmant wel.

Joy mag inmiddels naar binnen en komt naast mijn gezicht zitten. Hij aait over mijn voorhoofd en ik voel enigszins een gevoel van rust over mij heen komen. Mijn armen worden in een soort stellage geplaatst, waardoor ik ze niet meer kan bewegen. Ze blazen warme lucht in zakken om het trillen van mijn lichaam onder controle te krijgen. Vanaf net onder mijn kin komt er een doorzichtig doek te hangen. Wij kunnen hier doorheen kijken, zodat we de geboorte van onze zoontjes bewust kunnen meemaken.  

Ondertussen hangt er een vriendelijke dokter met zijn gezicht boven mij. Hij vertelt me dat ik zo het getrek en geduw van de artsen aan mijn lichaam ga voelen. Het doet alleen geen pijn, thank god for that!

Opeens voel ik veel druk op mijn borst, waardoor ik minder goed lijk te kunnen ademen. Dit komt door de verdoving vertelt de vriendelijke arts boven mij. De verdoving loopt tot net onder de borst en dit veroorzaakt een drukkend gevoel. 

Een team van tien man staat om ons heen. Het is tien voor twaalf, we kunnen beginnen. Ik voel het getrek en geduw van de artsen aan mijn buik, zoals mij eerder werd verteld. Ik probeer hier niet teveel op te focussen en te denken aan de ontmoeting met mijn twee zoontjes. Ik had dit allemaal zo anders bedacht van tevoren, maar dit is nu eenmaal wat het is en ze moeten er toch echt een keer uit. 

Jaxi wordt om stipt 00:00 uit mijn buik gehaald. We zien een heel klein roze mannetje met grote open ogen voor het doek verschijnen. Het is een prachtig moment gevuld met tranen van geluk. De arts brengt Jaxi enkele seconden naast mijn hoofd. Het lijkt alsof hij mij recht in mijn ogen aankijkt, wat een wijs mannetje. Ik had verwacht dat ze hem bij mij konden leggen of bij Joy, maar het tegenovergestelde gebeurde. 

Jaxi werd helemaal slap en gaf geen teken van leven meer. We zagen hoe hij links van ons gereanimeerd werd door een heel team van artsen. Het gevoel van geluk sloeg in 1 keer om in totale paniek. Wat gebeurde er en waarom rende iedereen? Waarom liep iedereen weg bij mij? Het voelde alsof mijn hart uit mijn lijf werd gerukt. Ondertussen werd Josha om 00:02 geboren en voor het doek gehouden. 

De arts riep mij om te kijken naar Josha, maar ik voelde even helemaal niets meer. Leven en dood kwamen nu wel heel dichtbij elkaar en ik kon moeilijk bevatten wat er gaande was. Ik herinner mij de paniek in de ogen van een arts die mij voorbij liep. Die beelden staan op mijn netvlies getekend.

Na zes minuten leek de situatie van Jaxi te stabiliseren. Ik kreeg hem nog even te zien, voordat ze hem meenamen naar een andere ruimte. Joy ging met Jaxi mee. Ondertussen bleef ik achter op de operatietafel waar ze alles weer aan elkaar moesten hechten. Met Josha ging gelukkig alles goed. Hij werd bij mijn hoofd gelegd tijdens de operatie. Hij zag er zo lief en vredig uit. Ondertussen was er nog veel onzekerheid over de toestand van zijn broertje. 

Na een half uur was de operatie klaar en werd ik naar een andere kamer gereden. Hier kreeg ik het verlossende antwoord. Jaxi had het overleefd en maakte het naar omstandigheden redelijk. Ik zag zijn kleine fragiele lichaampje vastgesnoerd aan talloze draden en snoeren. Hij leeft! We zijn zo dankbaar, maar ook zo geschrokken. De komende 24 uur zouden van cruciaal belang zijn. 

Inmiddels zijn we gelukkig al vier weken verder! Jaxi had in de eerste dagen na de bevalling nog wat dips in zijn ademhaling. Dit was af en toe behoorlijk spannend. Gelukkig maakte hij elke dag grote stappen. We zijn enorm trots op ons vechtertje. 

Het heeft tijd nodig om te verwerken wat er allemaal is gebeurd en de afgelopen weken hebben gevoelens van blijdschap, angst en verdriet elkaar afgewisseld. Ik deel dit verhaal, omdat ik absoluut geen roze wolk heb gevoeld na mijn bevalling. Ook de bevalling zelf was er niet 1 voor in de boeken. Ik heb nu gelukkig steeds meer momenten waarin ik geluk ervaar en ik voel veel liefde voor mijn kindjes, maar de hele gebeurtenis en de veranderingen in mijn leven hebben veel impact op mij en mijn kijk op het leven gehad. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: