Mijn bevallingsverhaal part 1

Terug van weggeweest en ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Ergens hoop ik dat het schrijven van deze blog mij helpt met de verwerking van alles wat er is gebeurd de afgelopen twee weken. Nooit had ik van tevoren kunnen verwachten dat alles zo zou lopen. Had ik het dan toch geromantiseerd in mijn hoofd? 

Op zondagochtend om 09.00 uur besloten de artsen te starten met de inleiding van mijn bevalling. Ik was toen 36 weken en 1 dag zwanger van onze twee jongens. Volgens de artsen was de situatie buiten mijn baarmoeder veiliger voor mijn kindjes. Om deze reden werd ik ingeleid met een ballon. De ballon werd gezet met een eendenbek in het Bravis ziekenhuis. Ik had op dat moment 1 cm ontsluiting. Dit moesten er uiteindelijk 10 worden. Ik was nerveus en gespannen. Het zetten van de ballon vond ik geen pretje, maar na een minuut diep doorademen was het gelukkig gepiept. Het ballonnetje vullen ze met water. Dit rekt de boel op van binnen, waardoor je ontsluiting met een beetje geluk op gang komt. 

De arts vroeg of ik in het ziekenhuis wilde blijven of dat ik naar huis wilde gaan. Ik houd helemaal niet van ziekenhuizen dus ik gaf aan liever naar huis te gaan. Ik dacht thuis nog even een serietje op te zetten en te ontspannen. Wat ik niet wist was dat de eerste heftige weeën al in de auto onderweg naar huis begonnen. Wat is dit in godsnaam, vroeg ik mij hardop af. Het deed zeer, maar we gingen toch maar gewoon naar huis. Dit zal er wel bij horen.. Thuis kreeg ik meerdere heftige weeën. We belden het ziekenhuis na een uurtje of twee en die vroegen hoe snel de weeën achter elkaar kwamen. Deze waren nog onregelmatig dus we mochten nog thuis blijven. Wel heb ik bijna onze toilet vernield tijdens een wee…Joy besloot op dat moment maar gewoon even stil te zijn. Achteraf was dit een heel goede beslissing van hem haha. Echt een hele hoge pijngrens heb ik  trouwens niet hoor dus wees niet bang, want dit hoeft bij jou helemaal niet het geval te zijn!

In de avond werden de weeën rustiger. Ik kon weer wat ontspannen en we zijn op tijd gaan slapen. Rond middernacht kreeg ik nog wat krampen, maar deze waren goed te handelen. 

Het is 06.30 uur en onze wekker gaat af. Om 07.30 worden we bij het ziekenhuis verwacht. Het ballonnetje is er nog niet uitgevallen dus ik ben benieuwd of ik voldoende ontsluiting heb om mijn vliezen door te breken. Je hebt hier minimaal drie cm voor nodig. We nemen onze vluchtkoffer mee en gaan er vanuit dat we in het ziekenhuis moeten blijven. De gynaecoloog stapt om 07.45 de ziekenhuiskamer binnen. Het ballonnetje zit los en deze wordt verwijderd. Op dat moment heb ik 3 cm ontsluiting en dat betekent dat ze mijn vliezen besluiten te breken. Ik voel daar niet veel van behalve een warme stroom water die langs mijn benen blijft lopen. 

De arts feliciteert ons en vertelt ons dat we vandaag nog gaan bevallen. Mijn man en ik kijken elkaar aan en geven elkaar een kus. The game is on, het gaat beginnen. De arts wilt een uur wachten om te kijken of de weeën op natuurlijke wijze op gang komen. Na een uur beginnen ze met het toedienen van kunstmatige oxytocine. Dit moet mijn weeën gaan opwekken. De verpleegster komt na een klein uurtje binnen wandelen. Ik word aangesloten aan een infuus, er wordt een naaldje in het hoofdje van Jaxi geplaatst en er zit een band om mijn buik voor de hartslag van Josha en die van mijzelf. 

De oxytocine wordt aangezet. Deze willen ze steeds hoger en hoger gaan zetten om mijn ontsluiting op gang te brengen. Na nog geen 15 minuten krijgt mijn lichaam blijkbaar het eerste shotje oxytocine binnen. Ik moet plassen en probeer op te staan. Woow wat is dit?!!! We zien op de monitor een golfbeweging omhoog schieten. Ok, dus dit is een echte wee. Ik kan nauwelijks op mijn benen staan en Joy probeert mij omhoog te houden. De wee zakt weer weg en ik loop met Joy naar het toilet. Op het moment dat ik ga zitten om te plassen word ik overvallen door alweer de volgende wee. Als je me vraagt om het te omschrijven heb ik er geen woorden voor. Ik kan alleen maar zeggen dat mijn respect voor vrouwen nog groter is geworden dan dat het al was!

De komende twee uur komt de verpleegkundige de oxytocine steeds een standje hoger zetten. Ik zit inmiddels tegen het plafond van de pijn en de weeën komen steeds sneller achter elkaar. Dit is absoluut geen natuurlijke bevalling die vanzelf op gang komt. Het is heel duidelijk dat mijn lichaam hier nog niet klaar voor is, maar wordt gedwongen om er klaar voor te zijn. Ik heb het zwaar en ze blijven de oxytocine omhoog gooien. Na uren van pijn besluit ik dat ik het niet meer aan kan. Ik heb hulp nodig. Ik heb iets nodig om de pijn te verzachten, want ik voel dat ik uitgeput raak.

Ik wil een ruggenprik! Van tevoren had ik mijzelf voorgenomen om het zo lang mogelijk zonder pijnstilling vol te houden, maar dit was niet meer te doen. Helaas was er nog geen ruimte om de prik te zetten, fuck! Om de tijd te doden hebben ze mij naakt met mijn enorme buik op een kruk gezet onder de warme douche. Een warme straal op mijn buik zou de pijn moeten verlichten. Ik zag mijzelf in de spiegel zitten en dacht nou nu ben ik echt alle schaamte voorbij en dan nog te bedenken dat ik mij van tevoren druk maakte of ik wel netjes geschoren was. Wat een grap! 

De weeën kwamen achter elkaar en ik had nauwelijks tijd om op adem te komen. Joy probeerde mij te kalmeren, maar ik had ondertussen al lang moeder aarde verlaten. Ik was op planeet Jill en niemand drong nog tot mij door. 

Na iets langer dan een uur werd ik weggereden voor de ruggenprik. Het kon me allemaal niet meer schelen: ‘Zet die prik!’ De ruggenprik werd snel gezet tussen de weeën door. Na ongeveer een half uur werden de weeën minder heftig. Ik voelde steeds een enorm drukkend gevoel, maar de scherpe randjes waren er gelukkig af. Wat een opluchting! Ik kon weer ademhalen en was dankbaar. Eenmaal teruggekomen op onze kamer bleven ze de oxytocine ophogen. Rond 18.00 stond deze op de hoogste stand. Mijn lichaam begon vreemd te reageren op alles wat er gebeurde. Ik rilde enorm en kreeg koorts. Ik begon zelfs een beetje te hallucineren. Ik weet niet precies hoe het voelt om high te zijn, maar volgens mij zat ik er goed tegenaan. De arts kwam op dat moment kijken hoeveel cm ontsluiting ik had. Hij kwam met slecht nieuws! Ik had nog steeds maar 3 cm ontsluiting. Hoe kan dit in godsnaam?! Niemand begreep het, want de weeën bleven maar komen. Ik was in een echte weeën storm belandt. Om 20.00 kwamen ze weer, een krappe 4 cm!? Dit was demotiverend.

Ondertussen kreeg ik antibiotica toegediend, want ik kreeg koorts en dit kan gevaarlijk zijn voor mijn jongens. Ook begon mijn lichaam enorm te jeuken van de ruggenprik. De artsen wilden het nog 2 uur aankijken. 

En toen kwam het nieuws. Om 22.00 uur was er nog vrijwel niets veranderd. De artsen besloten een overleg in te plannen over wat de volgende stap zou zijn. De monitor liet op dat moment zien dat onze kleine Jaxi opeens een enorme dip kreeg in zijn hartslag tijdens een wee van mij. De arts liep onze kamer binnen en vertelde ons dat we zo werden opgehaald voor een keizersnede. We konden het risico niet meer nemen om te wachten op een ‘natuurlijke bevalling’. Op dat moment was er al niet veel natuurlijks meer aan vonden wij zelf.

Het is 23.30 en ik word naar de OK gereden. Daar gaan we..  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: