Ojee, het zijn er twee!

Onze eerste echo vond plaats met zeven weken bij echocentrum Womancare in Fijnaart. De nacht voor de echo had ik nauwelijks geslapen en ’s morgens was ik erg zenuwachtig. Vragen als: ‘wat als het hartje niet klopt of wat als er niets te zien valt?’, waren scenario’s die door mijn hoofd spookten. 

Vol goede moed zijn we om kwart voor negen naar het echocentrum gereden. Hier werden we ontvangen door een ontzettend lieve vrouw. Ik mocht gaan liggen met mijn mondkapje op natuurlijk en mijn vriend Joy mocht naast mij komen zitten. 

De echoscopist stelde mij vervolgens enkele vragen. Ze vragen je bijvoorbeeld naar je laatste menstruatiedatum. Hiermee stellen ze ongeveer vast hoe ver je bent. Vervolgens mag je op een stoel gaan liggen. Met zeven weken kunnen ze het vruchtje nog niet goed zien vanaf de buitenkant van de buik. Dit betekent dat er een inwendig onderzoek zal plaats vinden. Het is even een vervelend gevoel, maar het valt reuze mee en de gedachte dat je zo je kindje voor het eerst ziet maakt alles goed.

We keken geduldig naar het scherm en zagen daar dan eindelijk ons kleine vruchtje verschijnen. Al snel vertelde de echoscopist, dat het hartje klopt. Dit was een hele opluchting! Het zag er allemaal goed uit en ze had het zelfs over een ruggengraatje, al begrijp ik nu nog steeds niet hoe ze daar een ruggengraatje in kon zien.

Ik had tranen in mijn ogen en ik hoorde mijn vriend op de achtergrond zuchten van blijdschap. Hierna doen ze altijd nog even een korte check door de baarmoeder om te kijken of alles er uitziet zoals het er uit hoort te zien. 

Ze draaide het apparaat naar de linkerkant van mijn baarmoeder en toen werd het opeens angstvallig stil. Ik keek aandachtig naar het scherm voor mij tot ik iets kleins zag wat opvallend veel leek op hetgeen wat ik zojuist aan de andere kant van mijn baarmoeder had gezien. De echoscopist draaide het apparaat meermaals van rechts naar links en van boven naar beneden. Ik denk dat het zeker twee minuten stil was. Voor mijn gevoel leek dit een uur te duren trouwens. De echoscopist keek ons aan en zei: ‘Jullie gaan dit niet geloven’…Ze keek ons aan en feliciteerde ons met maar liefst twee kloppende hartjes. Ik begon harder te huilen, al was dit niet direct van blijdschap maar eerder uit paniek. Joy hoorde ik een beetje gniffelen op de achtergrond. Ook hij was geschrokken, maar kon er blijkbaar nog wel de lol van in zien. ‘Kijk ze zitten, Sjors en Sjimmie’ zei de echoscopist tegen ons. 

Dit was het moment. Het moment dat wij ontdekten dat we zwanger waren van een tweeling. Ik heb haar nog gespannen gevraagd of ze niet nog iets anders zag rondzwemmen in mijn baarmoeder, maar het bleef bij twee.  

Het gevoel wat dan door je heen gaat kan ik niet helemaal omschrijven. Eigenlijk schrok ik me gewoon een hoedje en brak er totale paniek in mijn hoofd uit. Dit schijnt trouwens gelukkig heel normaal te zijn. Het merendeel van ouders met een meerling reageert niet direct met een overweldigend gevoel van blijdschap. Toch heb ik me hier af en toe schuldig over gevoeld. 

De afspraak was ten einde gekomen en de echoscopist vertelde ons, dat wij direct overgingen op de tweede lijn. Dit betekent dat we overgezet werden van de verloskundige naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Ik werd nu omgedoopt tot een medische indicatie, joepie. Een tweeling bracht risico’s met zich mee. Ze raadde ons aan om niet teveel te googelen en vooral rustig te wachten tot de volgende echo die met negen weken in het ziekenhuis zou plaatsvinden. 

In de auto op de terugweg heb ik zo’n twintig verschillende emoties gevoeld. Eenmaal thuisgekomen hebben we de hele dag op de bank gezeten en voor ons uit gestaard. Je hebt een bepaald idee of beeld van je zwangerschap en de periode erna. Dit zogenaamde plaatje werd in één ruk van tafel geveegd. Het is denk ik belangrijk om al deze gevoelens toe te laten en je er niet te druk over te maken. Één kind krijgen is al een hele verandering in je leven, laat staan als het er opeens meer blijken te zijn. Geef jezelf en je partner dus de tijd om dit nieuws te verwerken. Er komt een moment dat je aan het idee begint te wennen en dan zul je zien dat je je niet meer voor kunt stellen dat het er maar eentje is. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: