Een kilootje erbij!

Nooit ben ik fan geweest van de weegschaal. In mijn jonge jaren werd ik al snel geconfronteerd met een ideaalbeeld. Ik danste op hoog niveau en deed hier en daar wat modellenwerk. Tijdens mijn loopbaan kreeg ik verschillende opmerkingen waardoor ik het gevoel kreeg niet goed genoeg te zijn. Vanaf dat moment hield ik mij ietwat obsessief bezig met de cijfertjes op de weegschaal. Toen ik zwanger werd woog ik 58,5 kilo. Al snel begon ik uit te zoeken hoeveel ik mocht aankomen met een tweeling en hoe ik op het minimale aantal kilo’s kon blijven hangen. 

Twee baby’s betekent automatisch een grotere gewichtstoename. Hiervan raakte ik lichtelijk in paniek. In mijn gedachte zou ik enorm worden. Ik zag al helemaal voor me hoe ik de woonkamer zou komen binnen rollen. 

Bij een normaal BMI zou ik zo’n 14 tot 22 kilo mogen aankomen met een tweeling. Je kunt dit trouwens heel gemakkelijk opzoeken op google. Wel wil ik je daarin meegeven om je hier vooral niet teveel aan vast te houden. Ieder lijf is anders en het is het niet waard om de strijd hiermee aan te gaan. 

Ik begon al vrij snel met groeien. Met zestien weken kreeg ik echt een buikje. Nu ik erop terugkijk noem ik het een buikje, omdat ik anders mijn huidige situatie niet weet te omschrijven. 

Ik hield de weegschaal extra goed in de gaten, omdat ik bang was voor TTS. Er zijn namelijk niet heel veel signalen waaraan je TTS kunt herkennen, maar een flinke gewichtstoename is er één van. Meer over TTS vind je in mijn andere blog. 

Jouw kindje of kindjes in je buik moeten groeien en dus zie je de weegschaal elke week oplopen. Voor iemand die hier altijd actief mee bezig is geweest was dit best een uitdaging kan ik je vertellen. 

Op een gegeven moment heb ik mijn moeder opgebeld. Ik vertelde haar dat ik als een soort levende Barbapapa door het leven ging. Mijn moeder zei toen: ‘Kind, dit is het huisje van jouw kinderen.’ Die opmerking heeft mijn zienswijze veranderd. Ik vind mezelf nog steeds niet aantrekkelijk met die buik en ben jaloers op de vrouwen die zich juist zo mooi voelen tijdens de zwangerschap. Ik hang dan ook regelmatig graag de clown uit en maak sarcastische opmerkingen over mijn bolle buik. Toch zie ik nu in dat mijn moeder gelijk heeft. Wij, vrouwen zetten kleine mini mensjes op de wereld. Dit is geen kattenpis! We mogen trots zijn op die extra kilo’s die nieuw leven mogelijk maken. 

Als ik je een tip mag geven, probeer die cijfertjes op de weegschaal dan een beetje los te laten. Zet hem een tijdje in een doos op zolder en focus op jouw bijzondere reis tot mama. Eet gevarieerd en gezond, maar geniet ook met mate van een lekkernijtje. De wereld is tegenwoordig zo gefocust op een bepaald ‘ideaalbeeld’, maar dit beeld is helemaal niet realistisch! We zijn bezig met iets magisch en daar mogen we trots op zijn, ook als dit kilootje meer of een rolletje extra betekent.  

Ik heb vaak opmerkingen gekregen als: ‘ik was nog lang niet zo groot als jou met 28 weken’. Dit soort opmerkingen zijn vaak niet slecht bedoeld, maar probeer je er bewust van te zijn hoe dit bij de ander kan overkomen. Wij, vrouwen moeten elkaar meer aanmoedigen en minder kritisch zijn. We zijn allemaal prachtig op onze eigen manier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: